Woda pokrywa 71% powierzchni Ziemi - te 1,3 miliardów mas wody decyduje o ziemskim życiu. Jednak woda nie zawsze była na naszej planecie. 4,6 miliarda lat temu Ziemia była kulą zagęszczonych chmur pyłów i gazów, jej atmosfera była głównie złożona z wodoru, dwutlenku węgla i tlenku węgla. Ta „prehistoryczna atmosfera" została wymieciona przez wiatr słoneczny, a wówczas środowisko zestalającej się skorupy ziemskiej było tworzone przez dwutlenek węgla, azot, dwutlenek siarki i parę wodną, wytryskającą z wnętrza Ziemi w taki sposób, że w przebiegu oziębienia opadała w postaci kwaśnego deszczu, tworząc jeziora, morza i oceany. Życie rozwinęło się w wodzie i nadal jest od niej zależne. Woda to ważny element naszego organizmu - stanowi odpowiednie środowisko dla wielu procesów życiowych.

Pełni w organizmie szereg istotnych funkcji:

• wspomaga absorpcję substancji pokarmowych
• transportuje składniki odżywcze do komórek
• rozpuszcza i usuwa z organizmu zbędne produkty przemiany materii
• nawilża wdychane powietrze
• odgrywa ważną rolę w regulacji temperatury ciała
• amortyzuje i tworzy elastyczny płaszcz ochronny dookoła ważnych narządów
• chroni organizm przed promieniowaniem kosmicznym

A zatem, woda jest nie tylko podstawową substancją naszego organizmu, ale odgrywa także kluczową rolę w bardzo precyzyjnie re­gulowanej równowadze wodno-elektrolitowej organizmu.

 
 

Struktura i właściwości wody

Woda jest związkiem chemicznym, składają­cym się z dwóch atomów wodoru i atomu tlenu. Nie są one ułożone liniowo, tylko tworzą kształt litery V. W związku z konfiguracją elektronową tlenu, 6 elektronów z zewnętrznej powłoki tworzy po jednym wiązaniu kowalen­cyjnym z każdym atomem wodoru oraz dwie wolne pary elektronów. Strukturę cząsteczki wody można lepiej zrozumieć, jeśli porówna się ją z perfekcyjną, tertaedryczną (kąt wiązania około 109.5°) cząsteczką metanu (CH4).
Atomy wodoru są połączone z tlenem wiąza­niami kowalencyjnymi. Duża różnica eleklroujemności pomiędzy tymi pierwiastkami po­woduje przesunięcie par elektronowych w kie­runku atomu tlenu. W wyniku tego procesu cząsteczka wody staje się dipolem. Dzięki obecności ładunków dodatnich i ujemnych po­jedyncza cząsteczka może łączyć się z innymi cząsteczkami znajdującymi się w pobliżu, two­rząc nietrwałą sieć - atom wodoru, należący do jednej cząsteczki wody, jest przyciągany przez parę elektronów z zewnętrznej powłoki atomu tlenu cząsteczki sąsiedniej, w efekcie powstaje tzw. wiązanie wodorowe. Dzięki wiązaniu wo­dorowemu, dwie sąsiednie molekuły zbliżają się do siebie na odległość 1.76 x 10"10 m.