CHROM

„Często trzeba podejmować decyzje na podstawie informacji wystarczającej do działania, lecz niewystarczającej do zaspokojenia oczekiwań rozumu."

Umiejętność wyczucia czasu jest wszystkim. Nawet, posiadając wiedzę, umiejętność wyczucia czasu jest krytyczna. Możemy czekać sto lat, by uzyskać pewność, lecz czy to będzie dla nas dobre? Istnieje kilka bardzo interesujących odkryć naukowych, które obiecywały, że będą miały znaczący wpływ na to, jak długo i jak wspaniale będziemy żyć. Z pewnością jednym z takich odkryć jest bioaktywna posiać określonych składników odżywczych, która może wspomóc procesy biochemiczne w naszym organizmie, umożliwiając nam dłuższe życie, z mniejszym ryzykiem wystąpienia chorób związanych z wiekiem, z większą energią, a nawet z bardziej młodzieńczą sprawnością fizyczną. Tą obiecującą substancją jest składnik mineralny - chrom - czy bardziej precyzyjnie - jego biologicznie aktywna postać.

Historia

Wiele cennych informacji na temat żywienia, decydujących o ogólnym stanie zdrowia, odkryto stosunkowo niedawno. Odnosi się to również do pierwiastka śladowego – chromu.

Co to jest chrom?

Jest to składnik mineralny, którego nazwa pochodzi od greckiego słowa chroma, oznaczającego kolor, barwę. Trzydzieści pięć lat temu, kiedy byłam studentką medycyny, chrom był przedstawiany jako wysoce toksyczny metal, wywołujący poważne choroby zawodowe u pracowników przemysłu samochodowego i rowerowego. Rola chromu jako składnika odżywczego stała się obiektem badań naukowych przez przypadek. W 1957 r. naukowcy: Walter Mertz i Kenneth Schwartz, kiedy pracowali wspólnie w Narodowym Instytucie Zdrowia,'" wyizolowali z nerki świni składnik, który nazwali „czynnikiem tolerancji glukozy (GTF)". Ta wieprzowa substancja przywracała upośledzoną tolerancję glukozy u szczurów. Dwa lata później, w 1959 r., chrom został zidentyfikowany jako jeden z aktywnych składników GFT.0 Ustalono, że niedobory chromu u zwierząt były przyczyną takich objawów, jak: osłabiony wzrost, hiperglikemia na czczo, glikozuria i podwyższony poziom cholesterolu. Wykazano również, że sole chromu, same w sobie nie mają żadnego wpływu na regulację glukozy u zwierząt doświadczalnych, chorujących na cukrzycę A"

Pomimo to, amerykański podręcznik publikujący w 1968 r. zalecane normy żywieniowe (RDA - Recommended Dietary Aiiowances), zawiera tylko następujący komentarz: Badania nad chromem sugerują, że odgrywa on pozytywną rolę w ludzkim żywieniu". Q Znacznie później, bo dopiero w 1989 r., w kolejnej edycji norm RDA, poświęcono chromowi trzy strony. Streszczając: „Chrom jest pierwiastkiem śladowym, niezbędnym do prawidłowego metabolizmu glukozy, insuliny, kwasów tłuszczowych, białek oraz wzrostu mięśni. Odpowiednie spożycie, absorpcja i przyswojenie chromu jest konieczne do regulacji poziomu glukozy we krwi i poprawy wrażliwości receptorów na insulinę." Ostatnio chrom został uznany za niezbędny do życia mikroskładnik, który jest potrzebny w organizmie do właściwej homeostazy glukozy i metabolizmu tłuszczów.