Metabolizm

Analizą poziomów tkankowych i całkowitej puli chromu: poziomy w osoczu czy w surowicy odzwierciedlają spożycie chromu trójwartościowego. Jednak stężenie chromu w osoczu lub surowicy na czczo nie może być wskaźnikiem całkowitej puli chromu w organizmie, ponieważ nie dochodzi szybko do wyrównania poziomów pomiędzy tkankowymi magazynami tego składnika a poziomem chromu we krwi. Podwyższony poziom chromu w surowicy może być dobrym wskaźnikiem nadmiernej ekspozycji na chrom.
Absorpcja i biodostępność: Miejsce i mechanizm absorpcji chromu w jelitach nie został u ludzi jasno określony, lecz wydaje się, że jest w to zaangażowany inny proces niż bierna dyfuzja. Nieorganiczne sole chromu trójwartościowego są słabo wchłaniane (0,5 - 2%). Lepiej wchłaniane są chromiany. Jest jednak prawdopodobne, że obecne w diecie chromiany są redukowane w przewodzie pokarmowym z +6 stopnia utlenienia do +3. Wykazano, że mniej niż \% podawanego doustnie znakowanego chlorku chromu było absorbowane, chociaż w przypadku cukrzycy insulinozależnej wchłanianie to wzrastało od 2 do 4 razy. Wykazano, że z ekstrakni drożdży było absorbowane od 10 do 25% chromu.
Dystrybucja i magazynowanie: Wchłonięty chrom trójwartościowy nie wchodzi do znajdujących się we krwi komórek, lecz wiąże się z białkami osocza (takimi jak transferyną) i zostaje przetransportowany do wątroby. Natomiast chrom sześciowartościowy, przeciwnie, penetruje do erytrocytów, gdzie jest redukowany przez glutation do chromu trójwartościowego, który następnie wiąże się z hemoglobiną. Nadmiar chromu sześciowartościowego jest odkładany w nerkach, śledzionie, wątrobie, płucach i kościach.
Co najmniej dwie różne postacie chromu krążą w osoczu: mata porcja chromu (I), prawdopodobnie trójwartościowego, jest związana z transferyną (białko należące do frakcji beta-globulin); podczas gdy większa ilość (II) jest przypuszczalnie związana z GTF. Regulacja homeostazy chromu wciąż jest mało poznana. Organizm dorosłej osoby zawiera tylko około 6 mg chromu. Najwyższe stężenia znajdują się w skórze, tkance tłuszczowej, nadnerczach, mózgu i mięśniach. Stężenie w osoczu wynosi mniej niż 10 ng/ml. Wydalanie: Niewykorzystany przez organizm chrom jest prawie całkowicie wydalany przez nerki (z moczeni) w nieznanej postaci. W rzeczywistości, wydalanie z moczem wydaje się być lepszym odbiciem całkowitej puli chromu niż jego stężenie w osoczu. Tylko małe ilości chromu są eliminowane z organizmu z żółcią oraz podczas oddychania.

Żywienie i zdrowie

Metody pomiaru całkowite] puli chromu w organizmie: Nie ma ustalonych testów laboratoryjnych, które w wiarygodny sposób określiłyby całkowitą pulę chromu w organizmie. Określenie ilości chromu w ludzkich tkankach i płynach okazało się jednym z najtrudniejszych zadań, jeśli chodzi o pierwiastki śladowe. Raporty dotyczące poziomów chromu w ludzkich próbkach znacznie się różnią:

• 0.08 - 45 mcg/1 w osoczu
• 19 - 66 ng/ml w erytrocytach
• 0,7 - 28 ng/ml w pełnej krwi
• 0,1 - 3,6 mcg we włosach
• poniżej 1 mcg/dzień w moczu.
  

Powszechnie używaną techniką instrumentalną do oznaczania chromu w próbkach biologicznych jest metoda aktywacji neutronowej (NAA), jak również emisyjna i absorpcyjna spektroskopia atomowa (AAS). Z powodu bardzo niskich poziomów chromu w biologicznych próbkach, klinicznym laboratoriom, jako najbardziej praktyczną, zaleca się technikę bezpłomieniową ASS. Substancja wzorcowa (SRM*1659) National Bureau of Standarts (NBS) - drożdże piwne - zawiera chromoorganiczny składnik, o poświadczonej zawartości chromu. Surowiec ten jest zalecany jako odnośnik referencyjny do oceny dokładności metody oznaczania chromu.