Biologiczne efekty GTF

Chrom sam w sobie nie stymuluje metabolizmu glukozy. Biologicznie aktywna postać chromu jest połączona z organicznym kompleksem znanym jako czynnik tolerancji glukozy (GTF). W 1982 r. dr Richard Passwater napisał broszurę o GTF i od tamtej pory nastąpił mało znaczący postęp w tej dziedzinie. Chociaż struktura GTF nie jest jeszcze w pełni wyjaśniona, wiadomo, że jest to kompleks organicznych molekuł, złożony z chromu, kwasu nikotynowego (witamina B3) oraz aminokwasów wchodzących w skład glutationu. GTF poprawia działanie insuliny albo poprzez bezpośrednie łączenie się z insuliną, albo poprzez zwiększanie liczby i/lub powinowactwa receptorów insuliny w tkankach docelowych (np. tkanki mięśniowej i tłuszczowej). Przypuszcza się, że GTF umożliwia łączenie się insuliny do błon komórkowych dzięki tworzeniu mostu pomiędzy cząsteczką insuliny i receptorami, wystającymi z błon komórkowych. Wiemy również, że niektóre naturalnie występujące składniki chromu, takie jak te znajdujące się w drożdżach piwnych, czy te stworzone sztucznie (połączone z niektórymi aminokwasami i kwasami organicznymi, takie jak: cytrynian chromu, polinikotynian chromu, pikolinian chromu i inne), pracują bezpośrednio lub poprzez pośredników, znacząco wspomagając działanie insuliny. Natura tych składników wciąż jest w kręgu badań naukowców. Innymi słowy, biologicznie aktywny chrom wzmaga osiągnięcia insuliny na terenie organizmu. Umożliwia insulinie przyłączanie się do odpowiednich receptorów komórkowych mięśni i tkanki tłuszczowej, tak więc w efekcie glukoza może wejść do komórki (tolerancja glukozy). Efektem niedoboru tego pierwiastka śladowego w organizmie jest upośledzona tolerancja glukozy. Niedobór chromu (a czasami nawet brak!) jest również zamieszany w podwyższony poziom glukozy i cholesterolu we krwi, zmiany miażdżycowe w naczyniach krwionośnych. Sugerowano, że chrom bierze udział w metabolizmie kwasów nukleinowych i ekspresji genów.

Chelatytowa postać chromu - pikolinian chromu

Przede wszystkim, istnieją dwie postacie chromu, lecz tylko jedna z nich jest substancją odżywczą. Chrom obecny w żywności jest trójwartościowy, co oznacza, że znajduje się na +3 stopniu utlenienia. Innymi słowy, chrom trójwartościowy to cząsteczka chromu, która straciła trzy elektrony, tak więc posiada ładunek elektryczny +3.
Zalecane normy żywieniowe (RDA) przedstawiają to w ten sposób: „Toksyczność chromu trójwartościowego, chemicznej postaci, która występuje w diecie, jest tak niska, że istnieje szeroki margines bezpieczeństwa pomiędzy ilościami normalnie spożywanymi, a tymi, które mogą wywoływać efekty szkodliwe. Nie zaobserwowano żadnych działań ubocznych u szczurów i myszy, spożywających 5 mg chromu na litr wody pitnej przez cały okres ich życia oraz żadnej toksyczności u szczurów narażonych na chrom w ilości 100 mg na kilogram ich diety".
W piątej edycji „Present Knowkdge in Nutrition", zanotowano: w przypadku chromu stosunek dawki terapeutycznej do toksycznej wynosi 1:10000. Oznacza to, że spożycie trójwartościowego chromu, które przynosi fizjologiczne efekty, jest całkowicie bezpieczne".
„Wlaacants OccuiringNaturalfy in Foods", dawka „toksyczna" chromu wynosi około 1 miligram na 100 gram masy ciała. Dla osoby ważącej 70 kg byłaby to dawka 700 000 mikrogramów - porównajmy ją z zalecaną w RDA dawką bezpieczną i skuteczną, tzn. w ilości 50 do 200 mikrogramów.(SI A zatem, chrom jest najbezpieczniejszym ze wszystkich pierwiastków śladowych, i w kategoriach udowodnionego bezpieczeństwa można go porównać z witaminą C i witaminą E. Chrom w pikolinianie chromu jest oczywiście chromem trójwartościowym.