Loading...
Leki i suplementy

Lactobacillus – „dobra bakteria”

Lactobacillus acidophilus to względnie beztlenowa pałeczka Gram-dodatnia. Wraz z kilkunastoma innymi gatunkami bakterii rodzaju Lactobacillus powszechnie zasiedla środowisko roślinne i zwierzęce, a także wchodzi w skład naturalnej flory przewodu pokarmowego człowieka. Występuje w mikroflorze jamy ustnej, we wszystkich odcinkach przewodu pokarmowego, w układzie moczowo-płciowym, a szczególnie często kolonizuje pochwę u kobiet. W jamie ustnej uczestniczy w powstawaniu próchnicy zębów i być może innych chorób. Może też wywoływać zakażenia o innej lokalizacji; coraz częściej izolowana jest od pacjentów hospitalizowanych, którzy mają obniżoną odporność, podobnie jak inne bakterie kwasu mlekowego.

Najczęściej identyfikowane gatunki oprócz Lactobacillus acidophilus to: Lactobacillus casei i Lactobacillus fermentum. Bakterie te powszechnie nazywane bakteriami kwasu mlekowego (LAB-Lactic Acid Bacteria) są również wykorzystywane w przemyśle spożywczym do przeprowadzania fermentacji mleka i produkcji jogurtów czy kefirów. Pośrednio to dzięki tej właściwości odkryto bakterię Lactobacillus acidophilus i jej szczególnie korzystne działanie. Ponad 90 łat temu laureat nagrody Nobla, Ilia J. Mieczników zauważył, że w niektórych częściach południowej Europy ludzie żyją dużo dłużej niż gdzie indziej. Przeprowadziwszy badania stwierdził, że pożywienie tamtejsze zawiera dużą ilość zsiadłego mleka, w którym znajduje się pewna bakteria. Ponieważ mieszkańcy tych okolic regularnie spożywali zsiadłe mleko, w ich układzie trawiennym bakteria ta była stale obecna. Była to właśnie pałeczka kwasu mlekowego. Również współczesne obserwacje potwierdzają, że zarówno ludzie jak i zwierzęta nie posiadające w przewodzie pokarmowym bakterii kwasu mlekowego są bardziej podatne na zakażenia jelitowe, powodujące w konsekwencji zaburzenia równowagi drobnoustrojowej przewodu pokarmowego gospodarza.

Z kolei powstałe zaburzenia w składzie flory fizjologicznej układu trawiennego prowadzą do:

  • Eliminacji naturalnych producentów witamin z grupy B i K.
  • Dysbakteriozy, czyli do nadmiernego namnażania – wobec braku naturalnej konkurencji – bakterii patogennych oraz nadkażania bakteriami i grzybami. Skutkiem tego jest upośledzenie procesów wchłaniania tłuszczów (bo dekoniugacji ulegają kwasy żółciowe) oraz wzmożone wydalanie tłuszczów z kałem. Poza tym wzrost stężenia kwasów żółciowych i wzrost stężenia nie wchłoniętych produktów prowadzi do podrażnienia śluzówki przewodu pokarmowego i na tej drodze do utraty wody i elekrolitów, czyli biegunki sekrecyjnej. Dochodzi również do zaburzenia wchłaniania białek, węglowodanów i wzrostu procesów fermentacyjnych.
  • Rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez dóstridium difficile, którego pierwotną przyczyną jest przewlekła antybiotykoterapia. Antybiotyki, które najczęściej wywołują poantybiotykowe zapalenie jelit to: neomycyna, linkomycyna, klindamycyna i cefazolina. Lactobacillus acidophilus ma zdolność zapobiegania i leczenia tych zaburzeń na drodze hamowania rozwoju bakterii patogennych. Najlepiej poznanym i udowodnionym mechanizmem działania bakterii kwasu mlekowego jest antagonizm, a polega on na eliminacji innych drobnoustrojów, w tym chorobotwórczych, za pomocą:
    • znacznego obniżenia pH przewodu pokarmowego, które może dochodzić do wartości poniżej 4,5 dzięki wytwarzanym przez LAB metabolitom fermentacji glukozy, takim jak: kwas mlekowy, kwas octowy czy kwas propionowy,
    • produkcji nadtlenku wodoru,
    • współzawodnictwa LAB z innymi drobnoustrojami flory jelitowej o składniki pokarmowe,
    • syntezy swoistych związków antybak-teryjnych (bakteriocyn), takich jak: laktocyna (Lactobacillus spp.), czy acydofilina (Lactobacillus acidophilus).
One comment
Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *