Loading...
Leki i suplementy

Liquid Chlorophyll

Zieleń jest dominującym kolorem wegetacji przez znaczną część okresu wzrostu. Charakterystyczny zielony kolor roślin to efekt barwnika chlorofilu, który w znacznych ilościach obecny jest w liściach roślin. Chlorofil nazwano „Płynnym Słońcem”, ponieważ absorbuje energię słoneczną. Jest takie powiedzenie, które brzmi: „Zielone wnętrze, czyste wnętrze”.

Żyjące organizmy należące do Królestwa roślin zbudowane są z różnych typów komórek, które można podzielić na dwie ogromne grupy: pierwsza jest odpowiedzialna za wszystkie czynności metaboliczne rośliny, podczas gdy druga jest metabolicznie nieaktywna i służy raczej do przewodzenia płynów przez roślinę lub jako mechaniczna podpora.

Metabolicznie aktywne komórki (komórki miąższowe) zawierają wszystkie biochemicznie ważne organelle komórkowe. Plastydy to charakterystyczne dla komórek roślinnych organelle – a dokładniej, stanowią rodzinę organelli mającą za prekursora proplastydy, z których rozwijają się: chloroplasty, chroloplasty, amyloplasty i etioplasty.

Chloroplasty, zawierające aparat fotosyntetyczny, są zazwyczaj zielone. Znajdują się głównie w komórkach liści, lecz są również obecne we wszystkich innych zielonych tkankach. Wszystkie chloroplasty zawierają barwnik chlorofil. Jego nazwa pochodzi od starożytnych wyrazów greckich: chlorós = zielony i phyllon = liść. Barwniki są chemicznymi związkami, które odbijają tylko pewną długość fali światła widzialnego. Sprawia to, że wydają się „kolorowe”. Kwiaty, koralowce, a nawet skóra zwierząt zawiera barwnik, który nadaje im własne barwy. Ważniejsza, niż odbicie światła jest zdolność pigmentów do pochłaniania fal o pewnych długościach. W fazie jasnej fotosyntezy wyróżnia się trzy podstawowe klasy barwników: chlorofile -zielonkawe pigmenty; karotenoidy – zwykle czerwone, pomarańczowe lub żółte barwniki; zaliczamy tutaj dobrze znany karoten, który nadaje kolor marchewce; fikobiliny – rozpuszczalne w wodzie barwniki, obecne w cytoplazmie lub w stromie chloroplastu; występują tylko u sinic (Cyanobacteria) i krasnorostów (Rhodophyla). Wszystkie te pigmenty to chromoproteidy (kompleksy barwnik-białko), posiadające komponentę białkową i nie białkową (prostetyczną).

Chlorofil – struktura chemiczna

Chlorofil, grupa prostctyczna specjalnej klasy fitochromoproleidów, jest zielonkawym barwnikiem. W chemii organicznej, chlorina jest dużym heterocyklicznym pierścieniem aromatycznym, składającym się – w rdzeniu – z czterech pierścieni pirolowych {zwanych A, B, C, D), zespolonych mostkami metinowymi. Do struktury chłonny doczepia się pierścień E, tworząc ostatecznie makrocykliczną cząsteczkę phorbine. W naturze występują dwa ważne chromoproteidy zawierające w swojej strukturze pirol. Są to: phorbine – obecna w królestwie roślin, będąca makrocykliczną cząsteczką z 5 pierścieniami aromatycznymi i jonem magnezu (Mg2+) w centrum oraz porfiry na – obecna w królestwie zwierząt cząsteczka makrocykliczną, składająca się z 4 pierścieni aromatycznych, mających w centrum jon żelaza (Fe2+). Phorbine jest częścią struktury chlorofilu, podczas gdy porfiryna jest częścią struktury hemoglobiny z krwi. Phorbine posiada różne łańcuchy boczne, zawierając zwykle długi łańcuch fitolowy. Do tej grupy pros te -tycznej jest dołączony swoisty łańcuch białkowy.

W 1915 roku dr Richard Willstatter zdobył nagrodę Nobla za odkrycie chemicznej struktury chlorofilu — siatki atomów węgla, wodoru, azotu i tlenu, otaczającej pojedynczy atom magnezu. Piętnaście lat później, w 1930 roku dr Hans Fishcr otrzymał nagrodę Nobla za rozwikłanie struktury chemicznej hemoglobiny. Był zdziwiony odkryciem, że przypominała budowę chemiczną chlorofilu. Hemoglobina (składająca się z hemu i glo-biny) jest barwnikiem nadającym erytrocytom ich czerwony kolor, podobnie jak chlorofil jest pigmentem, który nadaje roślinom zieloną barwę. Gdy dr Fisher oddzielił hem od związanej z nim cząsteczki białkowej, zaobserwował główną różnicę pomiędzy nim a chlorofilem. W przypadku hemu centralnym jonem jest Fe2+, związany z porfiryna, a w przypadku cząsteczki chlorofilu centralnym jonem jest Mg2+, przyczepiony do phorbine. W cząsteczce chlorofilu Mg2+ jest połączony z układem porfirynowym wiązaniami koordynacyjnymi – w roślinach, w których zawartość tego jonu jest wysoka, około 6% całkowitej ilości Mg2+ jest związana z chlorofilem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *