Loading...
Leki i suplementy

Mangostan

Mangostan właściwy (łac. Garcinia mangostana L.) należy do rodziny Clusiaceae (lub Gucdferae), która liczy ponad 800 gatunków roślin. Rodzaj Garcinia został tak nazwany na cześć Laurenta Garcin, francuskiego osiemnastowiecznego badacza i kolekcjonera roślin. Skrótem L. po nazwie łacińskiej mangostanu, uhonorowano pracę Linneusza.

Mangostan, nazywany „Królową Owoców” z powodu niezwykłego smaku, jest również najlepiej poznanym i ekonomicznie ważnym gatunkiem rodzaju Garcinia – popyt często przekracza podaż. Pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, prawdopodobnie z Archipelagu Malajskiego. Obecnie można go spotkać w północnej Australii, Brazylii, Birmie, Ameryce Środkowej, Hawajach, Indiach Południowych, Indonezji, Malezji, Sri Lance, Tajlandii, Wietnamie i innych tropikalnych krajach. Owoc ma 2-3 cm szerokości. Cienka czerwonawo – fioletowa skórka pokrywa miąższ, który jest podzielony na segmenty, podobnie jak pomarańcza. Biały, wilgotny, miękki i soczysty miąższ jest słodki i aromatyczny. Zwykle zjadany jest na surowo, lecz można go przechowywać jedynie przez krótki okres czasu. Dostępny jest w postaci soku, zaprawy, syropu, a także jako produkt mrożony oraz w puszce. Mangostan jest również używany jako środek farmaceutyczny.

Drzewo, które może osiągać 25 m wysokości, rośnie głównie w Azji Południowo-Wschodniej, w mniejszych ilościach również w Ameryce Południowej i Środkowej oraz Afryce. W 1855 roku owocujące drzewa spotykano w szklarniach w Anglii. Mangostan został sprowadzony do Trynidadu z Królewskiego Ogrodu Botanicznego w Anglii pomiędzy 1850 a 1860 rokiem. Po raz pierwszy zaowocował w 1875 r. Poza mangostanem, do rodzaju Garcinia należą także inne liczne gatunki, z których wiele rodzi jadalne owoce, lecz żaden nie jest tak wyśmienity jak mangostan.

Zazwyczaj mangostan jest spożywany na surowo jako deser. Trzymając owoc szypułką ku dołowi, należy ostrym nożem całkowicie przeciąć skórkę dookoła środka i unieść górną połowę. W ten sposób segmenty miąższu zostaną w kolorowej „filiżance” (górnej połowie skórki) i można je łatwo nabierać za pomocą widelca.

Owoce miąższu w puszkach tracą swój delikatny smak, zwłaszcza jeśli są pasteryzowane przez ponad 10 minut. Według badań lepszym sposobem przechowywania jest użycie 40% syropu i sterylizacja tylko przez 5 minut. Do konserwowania najlepsze są kwaśniejsze owoce. W Malezji, żeby zrobić dżem, segmenty miąższu pozbawione nasion, są gotowane z odpowiednią ilością cukru i kilkoma goździkami przez 15-20 minut, a następnie przekładane do szklanych słoików. Na Filipinach owoce konserwuje się poprzez ich gotowanie w brązowym cukrze. W celu wzbogacenia smaku można dodać nasiona. Czasami są zjadane same nasiona po zagotowaniu lub upieczeniu. Wyciąg z mangostanu od wieków był używany w Malezji, na Filipinach, Tajlandii i Chinach jako ludowe lekarstwo o właściwościach przeciwbakteryjnych, moczopędnych i przeczyszczających. Podczas spożywania owoców i jego wyciągów nie obserwowano żadnych działań ubocznych. W postaci maści jest stosowany w chorobach skóry, zwłaszcza w wypryskach.

Od wielu lat mangostan cieszy się dobrą sławą. Na nowo jest poznawany ze względu na niepowtarzalny, słodko-kwaśny smak. Duże zainteresowanie budzi również skórka, od dawna ceniona przez tubylców i medycynę ajurwedyjską z powodu właściwości leczniczych. Zawiera ogromną różnorodność złożonych substancji organicznych, a wśród nich kwas taninowy i ksantony. Owoc mangostanu stał się przedmiotem licznych badań naukowych. Uniwersytety medyczne na całym świecie przez lata oceniały korzyści zdrowotne tej rośliny. Wyniki tych badań potwierdziły niezwykłe właściwości substancji chemicznych tego owocu.

One comment
  1. WojtekBajok

    Wiele przydatnych i interesujących rzeczy dowiedziałem się w tym artykule. Zachęcam wszystkich do przeczytania w całości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *