Loading...
Choroby

Liszaj rumieniowaty –przyczyny, objawy, leczenie

Liszaj rumieniowaty

Termin „liszaj” odnosi się do trzech odrębnych chorób w dermatologii. Należą do nich: liszaj płaski, twardzinowy i rumieniowaty. Ten ostatni jest szczególnie niebezpieczny i znany również jako toczeń rumieniowaty układowy. Liszaj na twarzy jest rzadki sam w sobie. Objawia się jako typowe zmiany skórne w postaci grudek, które najczęściej występują na całym ciele.

Wystąpienia liszaja

Liszaj to przewlekła choroba skóry. Objawia się grudkami, pęcherzami lub zmianami barwnikowymi na skórze lub błonach śluzowych. Przyczyna powstawania porostów nie jest do końca poznana. Choroba ma wiele postaci, a jej rozwojowi sprzyjają różne czynniki, w tym czynniki autoimmunologiczne.

Liszaj rumieniowaty to rzadka choroba tkanki łącznej. Może być skórna lub układowa i wpływać na narządy wewnętrzne. Jak dotąd dokładna przyczyna tej choroby jest niejasna. Statystycznie dotyka ona kobiety częściej niż mężczyzn. Ta choroba jest również niezwykle trudna do wykrycia. Jej objawy są ciężkie do zidentyfikowania na początku. Niestety leczenie także nie jest łatwe, a całkowite pozbycie się problemu nie jest jeszcze możliwe.

Toczeń rumieniowaty

Ma podłoże autoimmunologiczne. Oznacza to, że organizm wytwarza przeciwciała nie przeciwko obcym antygenom, ale przeciwko własnym tkankom wywołując stan zapalny. Podejrzewa się, że na rozwój choroby może wpływać wiele czynników, m.in.:

  • genetyczne predyspozycje,
  • zmiany hormonalne,
  • wirus
  • stres i inne czynniki środowiskowe.

Naukowcy zauważyli, że światło słoneczne oraz niektóre leki nasilają możliwość wystąpienia choroby. Dolegliwość może wystąpić w każdym wieku. Istnieją dwa główne typy tej rzadkiej choroby. Toczeń rumieniowaty krążkowy, który jest łagodniejszy i ma postać skórną. Drugim typem jest toczeń rumieniowaty trzewny, zwany również toczniem narządowym lub układowym.

Wystąpienia liszaja u dzieci są rzadkie, ale nie niespotykane. Wszelkie nieprawidłowości skórne u dziecka powinny zostać ocenione przez pediatrę. Obecność egzemy nie zawsze oznacza wystąpienie liszaja. To może być reakcja alergiczna. Lekarz jest najlepszą osobą do określenia, która zmiana skórna jest obecna. Niektóre wykwity, szczególnie te spowodowane liszajem płaskim lub rumieniowym, mogą wymagać intensywnego i specjalistycznego leczenia. Wystąpienia liszaja twardzinowego są dość powszechny u dzieci i osób starszych. Chociaż w tej sytuacji zapalenie skóry koncentruje się wokół narządów płciowych.

Jak pojawia się liszaj płaski na twarzy i skąd się bierze?

Liszaj płaski wyróżnia się infekcją skóry i błon śluzowych. Wyróżnikiem jest pojawienie się zmian skórnych w różnych miejscach ciała. Porosty wyglądają jak grudkowate. Powstają błyszczące grudki, które mogą pojawiać się liniowo po zeskrobaniu. Można je również znaleźć na błonach śluzowych. Znaczącym objawem jest intensywne swędzenie. Liszaj płaski to reakcja autoimmunologiczna. Zagrożone są również osoby cierpiące na choroby wątroby, cukrzycę i stosujące niektóre leki. Na twarzy może również powstać w wyniku intensywnego i nieoczekiwanego stresu.

Liszaj twarzy może być oznaką tocznia układowego. Liszaj rumieniowaty układowy, często nazywany toczniem rumieniowatym układowym, jest niebezpieczną chorobą. Dzieli się na dwa typy: skórne i narządowe. Zmiany w postaci wykwitów mogą dotyczyć nie tylko skóry, ale także narządów wewnętrznych i stawów. Toczeń rumieniowaty na twarzy wyróżnia się plamami przypominającymi motyla ze skrzydłami rozciągającymi się na kości policzkowe.

W zależności od charakteru choroby mogą również pojawić się objawy narządów wewnętrznych. Należą do nich: owrzodzenie jamy ustnej i zapalenie błony surowiczej. Choroba ma podłoże autoimmunologiczne, co oznacza, że organizm zaczyna traktować własne tkanki jako wrogie. Wówczas układ odpornościowy, zamiast chronić nasz organizm, atakuje go.

Toczeń rumieniowaty krążkowy

Jest to przewlekły toczeń rumieniowaty, który atakuje skórę twarzy, uszu, skóry głowy, dłoni oraz błon śluzowych policzków i języka. Wokół policzków i nosa pojawiają się czerwone zmiany rumieniowe. Zmiana stopniowo zanika od wewnątrz na zewnątrz i tworzą się blizny. Ich powierzchnia jest szorstka i pokryta łuskami.

Toczeń rumieniowaty krążkowy może przybierać różne formy:

  • obrzęk,
  • brodawkowi,
  • odmrożenie (fioletowe zmiany w nosie, uszach i na dłoniach),
  • rozsiew (zmiana pojawia się pod karkiem).

Toczeń rumieniowaty układowy

Jest to choroba trudniejsza do zdiagnozowania, ponieważ początkowe objawy są podobne do innych chorób. Na początku pacjenci często skarżą się na objawy ogólnoustrojowe, takie jak osłabienie, zmęczenie, podwyższona temperatura ciała i utrata masy ciała. W ten sposób nastąpią poważniejsze zmiany. Toczeń rumieniowaty układowy atakuje narządy ruchu i narządy wewnętrzne. Zmiany zapalne najczęściej występują w ośrodkowym układzie nerwowym i nerkach. Szacuje się, że u połowy pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym rozwinie się przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek i ostra niewydolność nerek.

Leczenie rumienia porostowego

Toczeń rumieniowaty jest chorobą nieuleczalną. Jednak istnieją sposoby na złagodzenie dokuczliwych objawów. W pierwszej kolejności pacjentom zaleca się unikanie promieniowania słonecznego. Może ono zaostrzyć chorobę i doprowadzić do jej nawrotu. Ważne jest również unikanie stresu, zapewnienie odpowiedniego odpoczynku i unikanie różnych infekcji. Leki stosowane w celu złagodzenia objawów tocznia rumieniowatego obejmują te przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwmalaryczne. W celu miejscowego leczenia zmian skórnych lekarz może przepisać maści i kremy glikokortykoidowe.

Kobieta stosująca maści do walkiz liszajami
Źródło: Pexels.com

Liszaj i liszajec – jakie są różnice?

Pomimo podobnych nazw są to choroby niepowiązane. Liszaj to przewlekła choroba skóry i błon śluzowych o nieznanej etiologii. Liszajec natomiast wywoływany jest przez bakterie. W niektórych przypadkach objawy liszajca ustępują samoistnie, ale stosuje się również miejscowe lub ogólne antybiotyki.

Liszajec to choroba bakteryjna, która powoduje stan zapalny naskórka lub skóry. W przebiegu choroby mogą pojawiać się pęcherze, ale obserwuje się również liszajec w postaci bezpęcherzowej. Wyróżnia się dwie odmiany choroby:

  1. Liszajec pęcherzowy noworodka. Wywołany jest infekcją gronkowcową. Odczuwalny w pierwszych tygodniach po urodzeniu. Objawia się ropnymi pęcherzami skórnymi.
  2. Liszajec zakaźny. Wywołany przez paciorkowiec ropny i gronkowiec złocisty. Charakteryzuje się zmianami na twarzy i paznokciach. Występują zmiany ropne pęcherzowe, ale zdarzają się również infekcje bez pęcherzy.

Liszaj twardzinowy clotrimazolum

Liszaj twardzinowy narządów płciowych i ich okolic. Jest to rodzaj wyprysku, który często atakuje narządy płciowe i odbyt. Może również pojawić się w innych obszarach ciała, takich jak tułów, szyja, ramiona, uda i pośladki (w około 15-20% przypadków). Ten porost ma charakter zapalny i może wpływać zarówno na skórę, jak i błony śluzowe. Może dotyczyć zarówno mężczyzn, jak i kobiet, chociaż kobiety są częściej diagnozowane. Objawy liszaja twardzinowego clotrimazolum obejmują:

  • świąd;
  • (pojedyncze lub rozproszone) płaskie plamki;
  • białe grudki (kolor porcelany lub kości słoniowej);
  • w zaawansowanym stadium choroby możliwe są teleangiektazje;
  • blizny;
  • pojawienie się guzków wzdłuż linii zarysowania;
  • zmiany obejmujące rumień, nadżerki i atrofię skóry są również widoczne w okolicach narządów płciowych.

Nie wiadomo, co powoduje wystąpienie liszaja twardzinowego clotrimazolum. Uważa się, że ma podłoże dziedziczne lub autoimmunologiczne. Może być również spowodowane infekcjami i zaburzeniami równowagi hormonalnej. W leczeniu liszaja twardzinowego stosuje się silne maści, kremy, zastrzyki ze sterydami. Zastosowanie znajduje również terapia hormonalna czy retinoidy. Stosowane są również inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, a także zabiegi chirurgiczne. Leczenie liszaja twardzinowego poza narządami płciowymi jest trudniejsze.

Liszaja twardzinowego nie należy lekceważyć. Zawsze warto skonsultować się z lekarzem i rozpocznąć leczenie. Przewlekłe zmiany zapalne okolicy pochwy, jeśli nie są leczone, mogą powodować poważne problemy. Należą do nich trudności z oddawaniem moczu, stulejka, bolesne erekcje, a nawet płaskonabłonkowy rak skóry.

Pieluszkowe zapalenie skóry

Pieluszkowe zapalenie skóry (PZS) jest częstą chorobą skóry u dzieci. Może również dotyczyć dorosłych, którzy noszą pieluchy i mają nietrzymanie moczu lub stolca. Jakie są przyczyny i objawy pieluszkowego zapalenia skóry? Czego używać w leczeniu odparzeń pieluszkowych?

Pieluszkowe zapalenie skóry jest częstą dolegliwością skórną u noworodków i małych dzieci. Podstawą leczenia i profilaktyki pieluszkowego zapalenia skóry jest odpowiednia pielęgnacja. Stosowanie delikatnych kosmetyków oraz unikanie podrażnień skóry to główne sposoby leczenia. Preparaty zawierające składniki przeciwzapalne, przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze stosuje się w leczeniu cięższych przypadków pieluszkowego zapalenia skóry.

Objawy pieluszkowego zapalenia skóry zlokalizowane w miejscu, w którym pieluszka przylega do skóry dziecka. Jest to jedna z najczęstszych chorób skóry u dzieci i jest spowodowana niedojrzałością skóry. Objawy pieluszkowego zapalenia skóry najczęściej pojawiają się u niemowląt w wieku od 7 do 12 miesięcy. Przyczyny pieluszkowego zapalenia skóry są złożone. Fundamentalną rolę odgrywają czynniki nieświadome, uczuleniowe i epidemiczne.

Liszaj u dziecka — przyczyny, sposoby leczenia

Przyczyny występowania liszajów u dzieci nie są do końca poznane. Uważa się, że jest to efekt uboczny ospy lub reakcja alergiczna. U dzieci porosty zwykle występują na policzkach, pośladkach, brzuchu oraz zgięciach łokci i kolan. Zmiany mogą wynikać na przykład z przyjmowania leków zawierających złoto lub sole arsenu.

Liszaj zakaźny i liszaj płaski to dwa rodzaje porostów u dzieci.
Porosty zakaźne to choroba zaraźliwa wywoływana przez niektóre bakterie, które wymagają antybiotykoterapii. Jednak ustalenie etiologii liszaja płaskiego jest trudne. Jest dość łagodny, ale podobnie jak w przypadku porostów zakaźnych, nie należy go przeoczyć. Pamiętaj, że każda wysypka u dziecka powinna być leczona przez lekarza. Nie powinna być leczona wyłącznie domowymi sposobami.

Liszaj u dziecka — co go powoduje?

Porosty występują u dzieci w fazie osłabionej odporności. Dotyczy to zwłaszcza jesieni, zimy i wczesnej wiosny. Liszaj płaski u dzieci jest często następstwem ospy, zapalenia skóry lub wszy. Liszaj u dzieci najczęściej występuje na twarzy, szczególnie wokół ust i policzków. Zgięcia łokci i kolan, pośladki, brzuch i plecy to również odpowiednie miejsca. Wygląd wysypki zależy od kształtu wyprysku, który może być pęcherzowy lub bezpęcherzowy.

Na początku choroby na skórze dziecka pojawia się guzek, który ostatecznie przekształca się w erozję. Następnie wysycha, pozostawiając strupy, które ostatecznie zanikają. Wyprysk ropny z żółtym płynem można wykryć na skórze z porostem pęcherzowym. Jeśli pęcherze pękną, mogą ulec nadkażeniu, dlatego bardzo ważne jest, aby skóra dotknięta chorobą była czysta.

Kuracja liszaja u dziecka

Istnieje kilka podejść do leczenia dzieci z porostami. W każdym razie do obowiązków lekarza należy ocena zmiany i ustalenie przyczyny obecności liszaja. Jeśli porost jest zakaźny, konieczne są antybiotyki, a dziecko może być hospitalizowane. Dziecko musi być następnie trzymane w odosobnieniu na czas trwania terapii. Niezbędna jest również odpowiednia pielęgnacja skóry pokrytej zmianami, aby zapobiec ich nadkażeniu.

Liszaj płaski można leczyć w domu, stosując naturalne terapie. Ten rodzaj porostów u dziecka oczywiście wymaga higieny. Ważne jest również utrzymanie optymalnego stopnia nawilżenia skóry. Skóra nie powinna być wystawiana na działanie żywiołów, w tym słońca. Korzystne będą również odpowiednie ubrania, najlepiej bawełniane. Swędzenie porostów można złagodzić, stosując maści i żele z aloesu.

Lekarz powinien również przepisać uspokajające maści, które pomogą w leczeniu porostów. Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że terapia w tym scenariuszu jest objawowa. Nie odnosi się do podstawowej przyczyny choroby dziecka.

Sposoby leczenia przewlekłych liszajów rumieniowatych

Niestety nie ma jednego uniwersalnego leczenia przewlekłego liszaja rumieniowatego. W wielu sytuacjach ustępuje samoistnie. Stwarza jednak wiele problemów dla pacjenta, zmniejszając w międzyczasie dyskomfort i jakość życia. Terapia często opiera się na stosowaniu środków miejscowych lub podawaniu tabletek doustnych.

Przewlekły liszaj rumieniowaty można załagodzić poprzez stosowanie leków przeciwhistaminowych. Łagodzą one występowanie swędzenia. Pomocne są także miejscowe kortykosteroidy, takie jak kremy lub maści zmniejszające obrzęk i zaczerwienienie. Kortykosteroidy można stosować doustnie lub dożylnie, aby złagodzić objawy długotrwałych porostów.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.